Φυσικό Περιβάλλον

«Βοτάνια μοσχομύριστα στον ήλιο φρυγανιάζουν.
Σμαράγδια μάτια σου γελούν μύρια απ΄την πρασινάδα.
Πράσινη ελπίδα κατοικεί, νεράϊδα, αμαδρυάδα.»
(Χρυσάνθη Ζιτσαία, Υμνος στον Πάνα στο Νεοελληνικές Γιορτές)

Σήμερα ο Υμηττός έχει παραδοθεί σε κάθε μορφής δημόσια και ιδιωτική εκμετάλλευση. Η βόσκηση, ξύλευση κυρίως την Κατοχή, και αργότερα οι δασικές πυρκαγιές κατέστρεψαν τα πλούσια δάση του.

Η αστικοποίηση του βουνού ξεκίνησε με τα προσφυγικά κτίσματα, για να ακολουθήσουν οι οργανωμένοι συνεταιρισμοί. Ακολούθησαν τα λατομεία αδρανών υλικών για τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, εκπαιδευτικά ιδρύματα (το Αμερικάνικο Κολλέγιο, η Πανεπιστημιούπολη και η Πολυτεχνειούπολη), ο Δημόκριτος. Στην κορυφογραμμή εγκαταστάθηκαν οι αναμεταδότες των τηλεοπτικών σταθμών και τελευταία κατασκευάστηκε η περιφερειακή λεωφόρος Υμηττού, αποψιλώνοντας μεγάλες εκτάσεις του λιγοστού πρασίνου.

Άραγε έως πότε ο Υμηττός θα υπομένει καρτερικά τις δοκιμασίες στις οποίες τον έχει υποβάλλει ο ανθρώπινος «πολιτισμός» ;

Ας τον προστατέψουμε τόσο εμείς ως ιδιώτες όσο και οι επίσημοι φορείς γιατί ο Υμηττός δεν αποτελεί ιδιοκτησία κανενός ιδιώτη, κανενός δήμου ή κοινότητας. Αντίθετα αποτελεί κληρονομιά που συνδέεται με την ιστορία και την πολιτιστική παράδοση του τόπου.